Floortje Plessen

Mag ik mij voorstellen
Ik ben Floortje Plessen, 68 jaar oud. Mijn man is in 2007 overleden. Ik ben de
trotse moeder van twee dochters: Marilyn (45) en Lilian (43). Ook ben ik oma
van vier prachtige kleinkinderen: Sienna (19), Quinty (17), Daimy (17) en Riley
(15). In 2024 heb ik mijn huidige vriend Freddy ontmoet.
Ik kom uit een groot gezin met elf kinderen: zes jongens en vijf meiden.
Binnen ons gezin ben ik het eerste kind dat op Nederlandse bodem is
geboren. Na mij kwamen er nog drie meisjes.

Mijn bijdrage aan de herdenking
Ik ben een kind van de naoorlogse generatie Indische Nederlanders. Ik ben
het zevende kind uit ons gezin en de eerste die in 1958 in Nederland is
geboren. Naar de buitenwereld toe waren mijn ouders altijd vrolijk en blij,
maar van binnen waren ze een wrak.
De pijn van mijn moeder heb ik mijn hele leven gevoeld. Onbewust droeg zij
haar oorlogstrauma aan mij over. Ik kon dat zware gevoel vroeger nooit
plaatsen. Ik vroeg me vaak af: “Wie ben ik nou echt? Ben ik werkelijk zo slecht
als mijn moeder zegt?” Mijn oudere broers en zus zwegen als het graf. Ze
vroegen me alleen: “Waarom graaf je toch in het verleden?” Ik voelde me
destijds niet gehoord en volledig in de steek gelaten door mijn familie.
Mijn nare ervaringen binnen het gezin werden voor mijn gevoel ontkend. Ik
sloot me eenzaam op in een eigen cocon. Als ik eruit kwam, zette ik een
masker op. Jarenlange therapie bracht me uiteindelijk dicht bij mijn ware ‘ik’.
Ook leerde ik het gedrag van mijn moeder beter begrijpen.
Het contact met mijn broers en zussen kostte mij te veel negatieve energie. Ik
heb daarom besloten alle contacten definitief te verbreken. Wij zijn als
vreemden uit elkaar gegroeid. Door deze keuze heb ik eindelijk rust
gevonden. Het is goed zo. De onzichtbare last van dit generatietrauma heb ik
van me afgegooid.

Op 21 januari 2026 zou mijn moeders 102e geboortedag zijn geweest. Op 3
augustus 2026 zou mijn vader 105 jaar zijn geworden. Als eerbetoon aan hen
schreef ik dit gedicht:
DE ERFENIS VAN LICHT
Twee gezichten zijn versmolten tot één beeld,
nu de tijd de scherpe randen heeft gestreeld.
Ik zie niet langer slechts de harde hand,
maar een vrouw en een man uit dat verre land.
De oorlog die jullie meedroegen, diep in jullie bloed,
is de storm van jullie die ik nu pas vermoed.
Jullie zwijgen wás geen kilte, maar een fort waarin jullie vochten,
tegen wat er verscholen lag in onbereikbare krochten.
Ik begreep het niet, ik raakte jullie kwijt.
Maar in de stilte van mijn hart, maakte ik met jullie schaduw een nieuwe start.
De cirkel is verbroken, de last is neergelegd.
De strijd om erkenning is eindelijk beslecht.
De knellende banden laat ik vieren, ze doen geen pijn.
Nu kan ik simpelweg mezelf in alle rust zijn.
Geen wrok meer om wat ontbrak in al mijn jaren.
Ik kan het verdriet nu laten varen.
Met mijn kinderen en geliefde vriend als vaste grond,
is de cirkel nu geheeld, die vroeger was gewond.
Ik sta in het licht… ik vergeet jullie niet,
Ik zie NU de liefde achter jullie verdriet.
RUST ZACHT, TIDURLAH TENANG, mamma en pappa,
Na al die jaren is er nu rust voor ons allemaal,
ik heb vrede met mijn levensverhaal.

Wat hoop ik dat de bezoekers meenemen uit mijn
verhaal en welke boodschap wil ik meegeven aan de volgende
generatie
Ik hoop dat bezoekers mijn verhaal herkennen vanuit hun eigen opvoeding.
Hopelijk zien zij in dat de oorzaak van een probleem vaak dieper ligt dan je
denkt. Trauma’s worden helaas vaak generaties lang onbewust doorgegeven.
Durf oude gewoontes los te laten en kies voor jezelf. Het is van levensbelang
om te blijven praten. Maak je ouders geen verwijten en veroordeel ze niet als
er vroeger harde woorden zijn gevallen. Probeer te kijken naar het verhaal
achter hun gedrag. Wees open en eerlijk tegenover de jonge generatie,

Mijn persoonlijke band met Nederland-Indië
Mijn ouders zijn Frederik Ferdinand Haagen en Eugenie Karundeng. Beiden
zijn geboren en getogen in het voormalig Nederlands-Indië. Mijn vader was
KNIL-militair en had een Hollandse vader. Ook mijn beide grootvaders,
Leonardus Theodorus Haagen en Hendrik Karundeng, dienden als KNIL
militair.

Welke rol speelt Nederlands-Indië in mijn leven?
Voormalig Nederlands-Indië heeft onbewust een enorme rol in mijn leven
gespeeld. Mijn ouders konden nooit praten over hun nare oorlogsverleden.
Ook mijn oudste broers en zus, die daar zijn geboren, zwegen als ik vragen
stelde. De oorlog leefde echter onzichtbaar door binnen ons gezin.
Als kind werd ik helaas meerdere malen misbruikt en in mijn slaap verkracht
door een van mijn broers. Toen ik dit aan mijn moeder vertelde, kon zij mij
niet helpen. Ze schold me uit voor hoer en smeet me als een vuilniszak het
huis uit. Als kind begreep ik dat toen niet. Na het lezen van boeken over de
Indische oorlogsgeschiedenis en door vele therapieën, leerde ik het gedrag
van mijn ouders begrijpen.
Mijn moeder is tijdens de Japanse bezetting “troostmeisje” geweest voor een
hooggeplaatste Japanner. Mijn oudste broer is verwekt door een Japanse
kapitein. Dat zij destijds troostmeisje was, is ook haar redding geweest. Mijn
oudste broer was hierdoor haar lievelingskind. Dit is slechts één van de vele
pijnlijke voorbeelden uit ons gezin.
Thuis maakte mijn moeder vaak ruzie. Ze schold mijn vader regelmatig uit.
Wij kinderen verstonden dit meestal niet. Onze ouders ruzieden in de Indische
taal en die hebben wij nooit geleerd. Mijn moeder gebruikte alleen losse
Indische woorden en zinnen tegen ons. Ze had losse handjes en ik was het
zwarte schaap. Mijn vader was daarentegen heel lief en beschermend voor
alle kinderen. Hij hield iedereen de hand boven het hoofd, maar had thuis
helaas niets te zeggen.

Wat betekent Herdenking voor mij?
Mijn traject in de hulpverlening begon destijds bij het INOG. Zij verwezen mij
door naar Stichting Centrum ’45 in Oegstgeest. Daar heb ik jarenlang in
diverse therapiegroepen gezeten. Ik zat daar samen met lotgenoten van de
naoorlogse generatie. Dit was het begin van een lange zoektocht naar mijn
eigen ‘ik’. Na deze periode volgden nog andere instellingen. Mijn laatste
therapiegroep was bij het TRTC, een onderdeel van GGZ Eindhoven.
In totaal heb ik vijftien jaar therapie gehad om te komen waar ik nu sta.
Hierdoor begrijp ik het gedrag van mijn ouders én dat van mezelf. Ik zie nu
waar hun trauma’s vandaan kwamen. Dit inzicht gaf mij de kracht om mijn
ouders te vergeven. Mijn oude boosheid is veranderd in diep respect en
liefde.
Mijn ouders konden of durfden nooit te praten. Zij hebben nooit de hulp
gehad die ik wel kreeg. Ik zeg daarom altijd: “Mijn ouders hebben mij niet leren
praten, maar leren zwijgen.” Het kostte mij zestig jaar om te helen. Ik ben de
enige in de familie die deze vicieuze cirkel heeft doorbroken. Daarom is
herdenken voor mij een essentieel deel van mijn leven geworden.

Van herdenken naar verbinden
Bij herdenken is het belangrijk dat de verhalen van onze voorouders herinnerd
blijven. Daarnaast moet de huidige generatie open durven zijn. Vertel zonder
schaamte wat zich achter de voordeur afspeelde. Als we zwijgen, geven we
het trauma van onze ouders onbewust door aan onze eigen kinderen.
Door te praten doorbreek je het taboe. Er ontstaat begrip voor elkaars gedrag.
Je herkent de pijn bij de ander en voelt je niet meer alleen. Praten en begrip
opbrengen hebben we vaak niet van onze ouders geleerd. Juist door nu wél
te delen, kan er een hechte verbinding ontstaan. Onze ouders leerden vroeger
alleen te zwijgen en te gehoorzamen. Wij mogen dat nu anders doen.

de band , the Southsea Islanders, waarin mijn vader speelde in voormalig Ned. INDIE

(Floortje zou het leuk vinden als iemand zich herkent of haar ouders hebben gekend, dit bij ons meldt zodat wij het door kunnen geven aan Floortje)